Od niej się zaczęło

Poszliśmy na spacer. Zatrzymało nas stare, zakurzone okno. Między szybami, wśród ciał drobnych ciem i motyli, leżała martwa jaskółka. Jej obecność w tej gablocie była nieoczywista. W tym widoku było coś melancholijnego, kruchego, ulotnego, a jednocześnie pięknego.

Szliśmy dalej. Między budynkami zatrzymaliśmy się przed małymi, drewnianymi drzwiami w bramie. Krzysztof Bojarczuk uchylił je i weszliśmy do środka. Sień była jak z innego czasu. Na starym, drewnianym stropie pod strychem gniazda jaskółek oblepiały belki niczym gliniane kapliczki kultu nieba i powietrza. Jak małe świątynie natury, w których przechowuje się oddech lata. Zasłony światła wpadały przez szpary w drzwiach, a ptaki przelatywały tuż nad naszymi głowami, wypełniając przestrzeń kwileniem. Było w tym coś duchowego, jakby sam moment otwierał się na wieczność.

Obraz ten przywołał mi inną myśl: podróż pociągiem do Starego Sącza. Za oknem mijałam słupy elektryczne, z kablami opadającymi i wznoszącymi się jak fale. Były puste. Kiedyś przesiadywały na nich jaskółki, a dziś już ich nie ma – pomyślałam wtedy. Ta myśl, jak cichy znak, zapowiadała spotkanie, które miało nadejść. Spotkanie zupełnie wyjątkowe.

Widzę Cię

70×50, akwarela na papierze