To był mój pierwszy raz. Straciłam dziewictwo nie pytana o zgodę. Nie zaszłam w ciążę naturalnie, nie było na to szans. Nie dlatego, że ja nie chciałam, ale dlatego, że on tak zdecydował. Kiedy włożyli rękę w mój odbyt, aby wprowadzić cewnik inseminacyjny do mojej pochwy poczułam ból. Był zimny, włożyli go głęboko. Osoba, która to robiła była niedelikatna, a kolejna w tym czasie trzymała mnie, abym nie mogła się ruszyć, uciec, ochronić przed tym upokorzeniem i lękiem. Kiedy lekarz skończył, odetchnęłam z ulgą, że najgorsze minęło. Wtedy nie wiedziałam, że najgorsze dopiero nadejdzie.
Po dziewięciu miesiącach ciąży zaczęłam czuć, że wielkimi krokami zbliża się poród. Czułam całą sobą, że to kwestia kilku dni, ponieważ wszystko mnie bolało. Zmieniałam często pozycję, bo końcówka ciąży jest okropnie męcząca, nie mogłam znaleźć sobie miejsca, w każdej pozycji było mi niewygodnie. W końcu zaczęło się. Na początku bolało, ale znośnie. Ból jednak z czasem nasilał się, bolało coraz mocniej, więc starałam się myśleć tylko o tej chwili kiedy on się skończy, a ja będę mogła odpocząć bez bólu wtulając się w moje dziecko, którego ruchy czułam przez ten prawie rok spędzony razem w jednym ciele. W moim ciele rosło nowe życie.
Mimo tego iż poród przebiegł bez komplikacji, kiedy skurcze osiągnęły swój szczyt i potrzebowałam, aby moje ciało potraktowane było z delikatnością nadeszli ludzie którzy zczęli wyszarpywać moje dziecko z łona. Ból jaki czułam był nie do opisania. Czułam jakby dzieliły mnie sekundy od tego kiedy moje ciało się rozerwie. Moja pochwa szczypała tak jakby ktoś oblał ją wrzątkiem. Ale oni nie zwracali na mnie uwagi, ciągnęli za dziecko. Z bólu zrobiłam kupę pod siebie, moje ciało nigdy dotąd nie przeżyło takiej traumy i upokorzenia jak tej nocy.
W końcu poczułam ulgę. Dziecko było na zewnątrz. Pachniało jak dom. Ogarnęło mnie instynktowne uczucie troski. Mimo bólu zbliżyłam się do mojego maleństwa i zaczęłam je czyścić. Poczułam spokój, że ból minął, a moje dziecko jest całe i zdrowe i że mogę je tak poprostu tulić.
…
Rozpacz. Czuję bezsilność i rozpacz. Zabrali moje dziecko. Przecież dopiero zdążyłam urodzić dziecko i łożysko. Minęła zaledwie chwila. Wytarli go, aby mógł oddychać, później go nakarmiłam, a oni po tym go zabrali. Krzyczałam, ale odepchnęli moje słabe ciało, nie mogłam nic zrobić. Wyłam z rozpaczy. Nie rozumiałam. Słyszałam jak jeden z oprawców powiedział do innego, że minęły cztery godziny i żeby nie traci czasu, bo jak wytworzy się więź między mną , a dzieckiem to utrudni proces separacji.
Za późno. Już się przywiązałam, a oni go zabrali. Mojego synka. Syneczka.
Duszę się z rozpaczy. Ale nie mam wyboru.