W tym roku wakacje spędziłam w trasie: Polska–Hiszpania. Plan wydawał się fantastyczny, bo uwielbiam patrzeć na różnorodne krajobrazy, kiedy przekraczam kolejne granice państw. Wycieczka była organizowana, w grupie. Może to i lepiej – zawsze raźniej podróżować z innymi. Wyruszyliśmy 1 września. Początek września to dobry czas na podróż w pojeździe bez klimatyzacji.

Na początku trasy było w porządku. Coś nowego, coś ciekawego, choć grupa była spora, więc komfort podróży nie należał do wymarzonych. Po kilku godzinach zaczęłam odczuwać wszystko mocniej. Emocje ekscytacji opadły, a zastąpiło je znużenie upałem i chęć odpoczynku. Ciepło zaczęło ciążyć na ciele, a potrzeba przerwy stawała się silniejsza niż radość z drogi.

Droga ciągnęła się bez końca. Asfalt falował od słońca, a powietrze stawało się coraz cięższe. Czułam, jak upał wypełnia moje ciało od środka – nie było jak się schłodzić, bo trasa była długa, a pojazd pozbawiony klimatyzacji. Dodatkowo nagrzany metal sprawiał, że podróż stawała się nie do zniesienia. Stłoczeni, dysząc z otwartymi ustami, próbowaliśmy zaczerpnąć chłodniejszego powietrza, ale nasze ciała przylegały do siebie, potęgując dyskomfort. Nie było jak się poruszyć. W pewnej chwili usłyszałam, jak ktoś upada, lecz nie byłam w stanie podejść i pomóc – nie było nawet miejsca, by się odsunąć.

W pewnym momencie miałam wrażenie, że czas stanął w miejscu. Minuty rozciągały się w godziny, a każdy oddech był walką. Czułam, jak słabnę, ale nie mogłam nic zrobić. Nie mogłam poprosić o wodę ani o przerwę. Byłam spragniona i głodna. Moja ślina stała się gęsta i lepka. Smród fekaliów uderzał w nozdrza. Podłoga była pełna moczu i kału, w które deptaliśmy raz po raz. Mogłam tylko trwać w tym ciasnym, dusznym i śmierdzącym wnętrzu, gdzie ciało przylegało do ciała, a powietrze pachniało strachem, potem i fekaliami.

Kiedy w końcu pojazd się zatrzymał, byłam wycieńczona. Nie poczułam ulgi. Wiedziałam, że ta podróż nie prowadzi do miejsca, gdzie odpocznę. Moja droga kończyła się tam, gdzie ktoś uznał, że moje życie nie ma żadnej wartości. Nie byłam pasażerką. Byłam transportowana.